Gedichtjes

Een gedichtje dat ik een keer had geschreven toen ik 11 was:

Ik ben hier alleen,
niemand kan hier komen,
al zou ik het willen,
het kan enkel in mijn dromen.

Ik wilde dat ik niet zo eenzaam was,
dat ik naar iedereen toe kon gaan,
of dat jij hier kon komen,
hierzo, ver van jou vandaan.

Ik heb hier een goed leven,
ik kan kijken door een raam,
dan zie ik mensen spelen,
toch voel ik mij eenzaam.

En nog eentje van rond die tijd:

In de natuur is er leven,
overal,
van mier tot olifant,
van berg tot dal.

Als de zon opkwam,
werd de dag licht,
dan gingen de koeien naar de wei,
en brachten de postduiven bericht.

Sommige mensen gingen naar de markt,
de andere aan het werk,
weer andere gingen oogsten,
of haalde katjes uit een berk.

De een ging vissen,
de ander weven,
iemand melkt de koeien,
en gaat de paarden haver geven.

Nu is het anders,
en gaat het vlug,
maar als je aan de natuur denkt,
ga je toch maar liever terug.

Ook vanaf hier kan je terug naar het begin.